دو بیانیه از حزب پرافتخار پان ایرانیست
هم میهنان ارجمند
موج فزاینده ی دستگیری ها و بازداشت ها و فضای امنیتی اخیر جامعه که در ابتدا اعتراض کنندگان در تجمعات خودجوش و مردمی را شامل می شد اینک به همه ی لایه های اجتماعی، از جوانان، دانشجویان، کارگران، استادان، فرهنگیان، روزنامه نگاران و دست اندرکاران رسانه ای گوناگون و آزادگان ایرانپرست و در هم کوبیدن همه ی عرصه های قانونی و حقوق اجتماعی و فردی شهروندان است که خانواده های داغدار قادر به برگزاری مراسم سوگواری برای عزیزانشان هم نیستند و گرفتاران در بند نیز مجبور به اعترافات وحشتناک به ناحق بر علیه خود و دیگران می شوند، حزب پان ایرانیست، ضمن محکوم کردن همه ی دستگیری ها، بازداشت ها و ایجاد فضای امنیتی و تجاوز به حقوق فردی و شهروندی مردم ایران ضمن تسلیت فراوان به خانواده های مصیبت زده وقایع اخیر اعلام می دارد که اعتراف گیری ها تا زمانی که فردی اسیر است ارزشی ندارد و محملی قانونی هم برای آن وجود ندارد و اینگونه اعترافات نمی توانند مستمسکی برای محکومیت اعتراف کنندگان در بند باشد.
پیروز باد جنبش خودجوش مردمی، قانون مدار، اخلاقی و رهایی بخش مردم ایران.
پاینده ایران
حزب پان ایرانیست
سوم امرداد ماه سال 1388
به نام خداوند جان و خرد
هم میهنان
حدود یکماه است سرور ابولفضل عابدینی جوان کوشنده ی پان ایرانیست، خبرنگار آزاده ی مدافع حقوق کارگران و فعال حقوق بشر در بند و زندان اهواز اسیر است و تحت ظالمانه ترین ستم ها و شکنجه ها قرار گرفته است؛ حزب پان ایرانیست ضمن محکوم کردن اسارت و هر گونه فشار غیر موجه و غیر قانونی که به سرور ابوالفضل عابدینی وارد می شود خواهان آزادی هر چه سریعتر ایشان و رفع هر گونه فشار و تضیع حقوق انسانی و شهروندی آن ازاده ایرانپرست است و همه فعالان حقوق بشر در سراسر جهان را به تلاشی گسترده برای رهایی او فرا می خواند.
پاینده ایران
حزب پان ایرانیست
5/5/1388
جشن تیرگان خجسته باد 
رباره محدوده جغرافيايي آران نظريههاي متفاوتي وجود دارد. برخي از محققان محدوده آران را اراضي بين دو رودخانه ارس و كورا ميدانند. چنانچه جوانشير قرهباغي در كتاب تاريخ قرهباغ مينويسد ولايتهاي تفليس، گنجه، ايروان، نخجوان و اردوباد و بردعه و بيلقان از آران هستند. برخي از محققان ديگر فاصله ميان رود ارس و دربند قفقاز كه در شمال جمهوري آذربايجان و كنار درياي مازندران قرار دارد، آران ميناميدند. با اين وصف بايد گفت سرزمين آران از عهد باستان تا سده هفتم ميلادي يكسان بوده و تا حدودي محدوده كنوني جمهوري آذربايجان را در برميگرفته است. برخي مولفان رود كورا را مرز ميان آران و ارمنستان قديم نوشته و شمال رود كورا را مرز جنوبي آران دانستهاند. با وجود اين برخي معتقدند كه آرانيها در هر دو سوي رود كورا ساكن بودهاند. از مجموع تحقيقات و نوشتههاي انجام شده در مورد محدوده جغرافيايي آران چنين برميآيد كه مرز شمالي آران از دربند فراتر نرفته است. مرز غربي اين سرزمين به رود ايوري منتهي ميشد كه سرچشمه آن از قفقاز عليا در گرجستان سرچشمه ميگيرد. مرز شرقي آران را نيز درياي مازندران تشكيل ميداده است. آكوپيان مورخ معروف و جغرافيدان ضمن شرح مفصلي درباره آران، محل آن را در فاصله رود بزرگ كورا و كوههاي قفقاز ذكر كرده است و منطقه جنوب رود كورا را بلااسكان ناميده است.6 « ابن حوقل» جغرافيدان مسلمان كه خود به آران سفر كرده، آن سرزمين را شامل دو بخش دانسته و آن را آرانين ناميده است. اين حوقل از بردعه، الباب (دربند) و تفليس به عنوان بزرگترين شهرهاي آران نام برده است. و شهرهاي بيلقان، برديج، شماخيه (شماخي)، شروان، لايجان، شابران، قبله، متكي (نوخاي كنوني)، شمكور (شاه خور كنوني)، جنزه (گنجه) و چند شهر كوچك ديگر را متعلق به آران دانسته است. در يك جمعبندي بايد گفت كه تا قرن دهم ميلادي آران سرزميني گسترده بوده است كه از اراضي شمال رود كورا تا كوههاي قفقاز و رود ارس شامل ميشده است. ولي بعد از قرن دهم ميلادي تغييري در محدوده جغرافيايي آران صورت ميگيرد و آن اينكه ، بيشتر اراضي ميان رود كورا و ارس را به عنوان آران ميناميدند و اراضي شمال رود كورا را به عنوان شروان نام ميبردند. به هر حال لفظ آران تا سال 1918 كه محمد امين رسولزاده جمهوري آذربايجان را بنيان گذاشت و لفظ آذربايجان را براي سرزمين آران به كار برد. رايج بوده است. نظريات بطلميوس و پلينيوس در مورد آران بطلميوس و پلينيوس كه هر دو از جغرافيدانان باستان يونان هستند نيز محدوده جغرافيايي آران را از سرزمينهاي شمالي رود كورا تا در ارس دانستهاند. بطلميوس مهمترين شهر باستاني آران را شهر كبله دانسته است و پلينيوس نيز همين شهر را منتها با لفظ كبلكه بكار برده و آن را مهمترين شهر آران دانسته است. كبله يا كبلكه امروز قبله ناميده ميشود كه در بعد از رود كورا و در شمال جمهوري آذربايجان قرار دارد و اين نشان ميدهد كه در عهد باستان سرزمين آران تا حدي فراتر از رود كورا بوده است. شهر كبله در منابع اسلامي با تلفظ كولك آمده است. بدينترتيب به نظر ميرسد سرزمين آران بيشتر شامل محدوده جغرافيايي جمهوري آذربايجان بوده است. ريشه لغوي كلمه آذربايجان قويترين نظر اين است كه آذربايجان از نام « آتروپات» (در يوناني Atropates) مشتق شده است. آتروپات نام سردار ايراني بود كه در جنگ ميان داريوش سوم آخرين پادشاه هخامنشي و اسكندر مقدوني در نبرد گوگمل در سپاه ايران فرمانده مادها بود. آتروپات پس از شكست داريوش سوم از اسكندر، به اسكندر پيوست و در سال 328 ـ 327 قبل از ميلاد از سوي اسكند به حكومت ماد منصوب شد. پس از مرگ اسكندر قسمت شمال غربي ماد (آذربايجان كنوني ايران) به آتروپات رسيد و در آنجا به حكومت پرداخت و منطقه تحت سيطره خود را به پهلوي، آتروپاتگان ناميد. مورخان معتقدند كه با توجه به تغييري كه تحت تاثيرگذار زمان و تاثير زبانهاي عربي و تركي، كلمه آتورپاتكان به آذربايجان تبديل شد. چنانچه در قرن ششم ميلادي «پوركوبيوس» مورخ بيزانسي در كتاب جنگهاي ايران، دوبار از آتروپاتگان با عنوان « آذربايگانن» ياد كرده است كه تلفظ « آذربايگان» يعني تلفظ واقعي مردم آن عصر را منعكس ميكند.7 « آندره آس» ايران شناس آلماني حدس ميزند كه تلفظ واقعي اين كلمه در قرن سوم ميلادي آذرباذگان بوده است. فردوسي در شاهنامه به جهت رعايت وزن شعر، « آذربادگان» گفته است كه بيانگر تلفظ واقعي مردم نبوده است. آذربايگان كه تلفظ مردم آن عصر بوده، در زبان عربي به آذربيجان بدل شده كه در فارسي امروزي به صورت آذربايجان درآمده است.8 نظريه ديگري آذربايجان را يك كلمه پارسي يعني آتروپات متشكل از آترو به معناي آتش و پات به معناي نگهبان ميداند كه وجه تسميه آن وجود آتشكده زرتشتيان در اين منطقه ميباشد. گفتني است ساكنان آذربايجان كه به آذريها نيز معروفاند، گرچه از نظر زبانشناسي متاثر از مهاجرين ترك بودهاند اما از نسل بوميان ساكن اين منطقه ميباشد. محدودهي جغرافيايي آذربايجان به نوشته مورخان يوناني، آذربايجان (آتروپاتگان) از شمال غربي به وسيله رود ارس، از شمال به وسيله درياي خزر و از جنوب غربي به وسيله درياچه اروميه محصور ميشود.9 نتيجهگيري بدينترتيب مشخص ميشود آنچه كه در دروان باستان به آتروپاتگان معروف بوده و اكنون آذربايجان ناميده ميشود غير از سرزمين آران است كه امروزه جمهوري آذربايجان ناميده ميشود. در واقع در دوران باستان و سدههاي مياني سرزمينهاي شمالي رود ارس آران ناميده ميشد و اراضي جنوب آن، آذربايجان ناميده ميشد. استعمال لغت آذربايجان براي سرزمين آران (جمهوري كنوني آذربايجان) توسط محمد امين رسولزاده بنيانگذار جمهوري آذربايجان صورت گرفت. سرزمين آران تا قرنها به اين نام معروف بود چنانچه در دايره المعارف بزرگ شوروي آمده است كه در اواسط قرن يازدهم ميلادي (پنجم قمري) هجوم اقوام ترك (از جمله غزان، سلجوقيان) كه دودمان سلجوقي در راس آنها قرار داشتند به سرزمين آران و شيروان آغاز گرديد. 10 از اين عبارت معلوم ميشود كه در آن زمان سرزمين مذكور (آران ـ آلباني) با اين دو نام (آران ـ شيروان) شناخته ميشد. پس از لشكركشيهاي تركمانان، آق قويونلوها و سلجوقيان نام آران به تدريج از كتابها برداشته ميشود تا اينكه در دوران صفويان آران كه جزيي از ايران بود به چند خاننشين، ملكنشين و سلطاننشين كوچك تبديل ميشود كه تعداد آنها به پانزده مورد ميرسيد كه هر كدام نامي داشتند. مهمترين آنها عبارت بودند از: خان نشينهاي باكو، گنجه، دربند، قبه، قرهباغ، نخجوان، تالش، شكي، شروان، ايروان، لنكران و سلطاننشينهاي كوچك آرش، ايليسو، كازاخ، كوتكاشين، قبله و شمشاديل. سلطاننشينهاي كوچك بعضي مستقل و بعضي ديگر تابع خانها بودند. به عنوان نمونه سلطاننشينهاي آرش، ايلي سو و كوتكاشين از خان شكي و برخي ديگر از خان قرهباغ تبعيت ميكردند. تا اين تاريخ اين خاننشينها اگر چه تابعيت ايران را داشتند، ولي لفظ آذربايجان تنها براي آذربايجان كنوني ايران (اراضي جنوب رودخانه ارس) به كار برده ميشد و براي اين خانات و ايالات كه امروزه جمهوري آذربايجان ناميده ميشود، به كار برده نميشد. در 14 و 21 مه 1805 در اردوگاه ارتش روسيه واقع در ساحل كوركچاي موافقتنامهاي به امضا رسيد كه طبق آن، خانهاي قرهباغ و شكي تابعيت دولت روسيه را پذيرفتند. پس از پايان جنگهاي ايران و روسيه كه بخشي از سرزمين آران به اشغال روسيه درآمد و در پي انعقاد معاهدههاي گلستان و تركمنچاي در سال 1813 و 1828]م[ بعضي از خانها از جمله اردوباد و نخجوان، به امپراتوري روسيه ملحق شدند و بالاخره مرز ايران و روسيه رودخانه ارس شد. در هيج يك از مآخذ مربوط به دوران مذكور و سالهاي پيش از آن، نامي از آذربايجان براي اين سرزمين نمييابيم. بلكه در سال 1918 حزب مساوات در اراضي كنوني جمهوري شوروي سوسياليستي آذربايجان تاسيس يافت و مساواتيان در سال 1918 قيامي مسلحانه در باكو ترتيب دادند كه اندكي بعد به ديگر نواحي آن سرزمين كشيده شد. اينان در 27 مه 1918 دولتي را تشكيل دادند و با نام جمهوري آذربايجان اعلام استقلال كردند. به نظر ميرسد كه مساواتيان اين منطقه را به علت مشابهت مردم ترك زبان آنجا با سكنه آذربايجان ايران به نام « آذربايجان» سازمان دادند، با سقوط دولت مساواتيان بعد از يكسال از اعلام استقلال، كميته موقت انقلاب به رياست نريمان نريمان اف تشكيل شد و خود را دولت جمهوري شوروي سوسياليستي آذربايجان ناميد. بدينترتيب دولت مساواتيان كه به تبعيت از انقلاب تركهاي جوان تركيه، خواهان استقلال آذربايجان به رهبري محمد امين رسولزاده كه يك روشنفكر و روزنامهنويس آذربايجاني بودند، شكست خوردند. نامگذاري آران از سوي مساواتيان به نام جمهوري آذربايجان كه بعدها در دوران شوروي، جمهوري سوسياليستي آذربايجان شوروي ناميده شد، همان زمان مورد اعتراض ايران قرار گرفت.11 نظريات متفاوتي براي اينكه چرا مساواتيان و بعدها شوروي لفظ آذربايجان را براي آران بكار برد، مطرح شده است. بعضي معتقدند، از آنجا كه حكومت مساوات به طور تقريبا همزمان با دو جمهوري ارمنستان و گرجستان در منطقه قفقاز اعلام استقلال كرد، نميتوانست از كلمه قفقاز استفاده نمايد. لذا سران اين حكومت با استناد به علقههاي ديرينه مردم آذربايجان ايران با قفقاز و شايد به نيت تشكيل حكومتي متشكل از دو آذربايجان در آينده، نام آذربايجان را براي حكومت نو متولد برگزيند. 
